بیانیه عشق و ایثار و تعهد

1V4A3224

مثلث عشق و ایثار و تعهد در بنیاد نیکوکاری دست‌های مهربان

دکتر شهرام فرجی

 

حکیم سهروردی، فیلسوف بزرگ ایرانی می‌گوید: «مادامی که نور هست، تاریکی وجود ندارد». آری تاریکی از پی رفتن نور می‌آید؛ پس چنان‌چه می‌خواهیم تاریکی جهان را فرانگیرد باید نور را نگاه داشت. هرکسی به هر طریقی و به فراخور توان خود باید شاخه‌ی نوری را روشن کرده و نگاه دارد تا آنجا که این شاخه‌ها همچون باغ بزرگی از نور و روشنایی، سراسر دنیا را در برگرفته و هیچ جایی برای حتی یک نقطه‌ی تاریک باقی نگذارند.

این مرام ماست؛ برپا داشتن نور و روشنا کردن آن مساحتی که دستمان می‌رسد. تا وقتی هستیم، تلاشمان این است که با دست‌های مهربان و قلب‌های نارنجی در هر گوشه و کنار این سرزمین، شاخه‌ای از نور برافروزیم.

شش ماه از سال ۱۳۹۶ گذشت و بنیاد نیکوکاری دست‌های مهربان در این شش ماه توانست باغ خود را بیش از پیش روشن کند و اقدامات بزرگی را رقم بزند؛ از نجات کودکان مبتلا به هانتر گرفته تا افتتاح بزرگ‌ترین هنرستان کشاورزی کشور. از افتتاح دو مرکز درمانی مجهز در قم و ساری گرفته تا راه‌اندازی و آغاز به کار شعبه‌های جدید بنیاد در یزد و قم.

قصد این نوشتار بر تشریح عملکرد بنیاد نیست. سخن از سه عامل بزرگ در راه دست‌یابی به اهداف خیرخواهانه‌ی بنیاد است. سه عاملی که مثلث عشق و ایثار و تعهد را ساخته‌اند؛ عامل اول یاری خداوند عزیز است که در این ۱۰ سال، از روز نخست تا به امروز با ما بوده و مادامی که ما در کار خیر باشیم خداوند نیز ما را در سایه‌ی لطف خود نگاه خواهد داشت.

عامل دوم حمایت حامیان بزرگوارمان بوده که گویی فرشته‌هایی آسمانی هستند در کالبد انسان‌های زمینی. ارزش حمایت این عزیزان را نمی‌توان در این چند سطر توصیف کرد. فقط می‌توان گفت یاری اینان همچون چشمه‌ای جوشان است با آبی زلال و شیرین که افراد زیادی را از تشنگی رهانیده است.

عامل سوم خانواده‌ی بنیاد است؛ همکاران و پرسنل زحمتکشی که برای اقدامات خیرخواهانه‌ی بنیاد از هیچ کوششی دریغ نمی‌کنند و با عشق و ایثار، خود را در برابر این وظیفه‌ی انسانی متعهد می‌دانند. در حقیقت در خانواده‌ی دست‌های مهربان، هیچکس وظیفه‌ی خود را وظیفه‌ای صرفاً سازمانی نمی‌بیند بلکه وظیفه از نظر ما، تعهدی انسانی و اجتماعی است؛ از رأس هرم گرفته تا آخرین نفر، همه و همه در حال تلاش برای کاهش فقر در کشور هستند. خداوند زیبا را شاکریم که این وظیفه‌ی شیرین و آرامش‌بخش را نصیب ما کرد. ما تمام این اقدامات را وظیفه‌ی خود می‌دانیم و در تلاشیم تا در مقیاس‌های بزرگ‌تر و اثربخش‌تر فعالیت کنیم.

بنیاد نیکوکاری دست‌های مهربان امروز با قلب نارنجی و تپنده‌ی خود، با دست‌های مهربان و آغوش باز و با گام‌های استوار، سریع‌تر و متعهدتر از هر زمانی در حرکت است و آنچه را که تاکنون به دست آورده، فقط گوشه‌ای از اهداف خود می‌بیند. این امر نشان می‌دهد اهداف و چشم‌اندازهای این بنیاد با وجود این همه افتخار و تلاش و مشارکت در رفع مشکلات جامعه، گسترده‌تر از اینها بوده و توقع ما از ظرفیت‌های بنیاد دست‌های مهربان بیشتر از اینهاست. به بیان دیگر، ما قرار نیست به این میزان از دستاورد اکتفا کنیم. هنوز در ابتدای راه هستیم و بنا داریم تا سال‌های سال، توان و امکانات خود را گسترش دهیم تا بتوانیم خدمت بیشتری به اقشار نیازمند جامعه بکنیم. باشد که در این راه، همچون یک دهه‌ی اخیر، با همراهی سه عامل «یاری خداوند بزرگ»، «حمایت حامیان عزیز» و «تلاش خانواده‌ی بنیاد» همچون یک مثلث شکست‌ناپذیر، شتاب فزاینده‌ای داشته باشد و در مسیر خود، با دست‌های مهربان، دست‌های نیازمند را بگیرد و با خود همراه و هم‌هوا سازد.

بیانیه دکتر شهرام فرجی به مناسبت انتخاب بنیاد دست‌های مهربان به عنوان برند برتر کشور
زندگی خالی نیست؛ مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست

بنیاد نیکوکاری دست‌های مهربان امروز مفتخر به کسب عنوان غرورآمیز برند برتر ملی شد. این بنیاد در مراسم انتخاب برندهای برتر کشور، نه تنها در میان ۱۰۰ برند برتر کشور جای گرفت بلکه به عنوان یکی از سه برند برتر ایران در تمام حوزه‌ها و برترین برند حوزه نیکوکاری شناخته شد. بی‌تردید کسب چنین افتخاری برای هر سازمان یک پیروزی بزرگ و کسب یک جایگاه رفیع در میان مردم است اما حرفی که می‌خواهم بگویم صرفاً در خصوص اهمیت این افتخار نیست بلکه برای من، مهم‌ترین موضوع در روند این اتفاق، چگونگی دستیابی به این افتخار و عوامل و نیروهای محرک رساندن بنیاد دست‌های مهربان به جایگاه برترین برند نیکوکاری کشور است که در این بین، می‌توانم از دو طیف بسیار مهم یعنی کارکنان این مجموعه و حامیان عزیز بنیاد نام ببرم. در حقیقت باید گفت کسب این موفقیت صرفاً کار من نبوده است بلکه من فقط یک نماینده از این مجموعه هستم. کار اصلی را کارکنان زحمتکش بنیاد و همچنین حامیان مهربان با قلب‌های نارنجی و دست‌های سخاوتمندشان انجام داده‌اند. به بیان دیگر کسب عنوان برترین برند کشور نتیجه یک تلاش جمعیِ چند ساله، بر پایه خرد جمعی و مدیریت گروهی و چندلایه در سازمان است. به علاوه پشتیبانی مردمی که هیچ‌گاه ما را تنها نگذاشته و در هر برهه زمانی، با ما همگام و همدل بوده و هستند و باید خدا را شاکر باشم که پس از ایجاد کمیپن «نارنجی باشیم» موج جدیدی از توجه و حمایت طیف‌های مختلف مردم و ستاره‌های محبوب کشور به سمت بنیاد دست‌های مهربان به جریان افتاده است و این امر موجب می‌شود تا با اضافه‌شدن حامیان بیشتر، مددجویان و نیازمندان بیشتری را یاری رسانیم و دست‌های بیشتری را بگیریم و زندگی‌های بیشتری را با خود همراه سازیم. آری، این نگاه ماست؛ چگونه می‌توان زندگی کرد بی آن‌که از توان خود در راه یاری به ناتوانان استفاده نکرد؟ برای ما پذیرفتنی نیست کسی توان یاری و نیکوکاری داشته باشد اما در تمام زندگی‌اش حتی دست یک نیازمند را نگیرد؛ نمی‌توان گفت چنین شخصی زندگی کرده است بلکه فقط زنده بوده است. زندگی حقیقی از آنِ کسانی است که از خود عبور کرده و به دیگران رسیده‌اند. مادامی‌که تمام دنیای فرد، خود او باشد زندگی‌اش فقط یک نفس‌کشیدنِ خالی است. همه می‌توانند نفس بکشند اما مهم، تنفس دادن به کسانی است که نفس‌هایشان به شماره افتاده است. همه می‌توانند قلب داشته باشند اما مهم این است که در این قلب، عنصری به نام ازخودگذشتگی وجود داشته باشد. اگرچه انسان از بدو تولد در کالبد خود عضوی به نام قلب دارد اما این عضو زمانی تکامل می‌یابد که در هر سلولِ آن «عشق به دیگری» پدید آید و انسان را تبدیل به یک اَبَرانسان کند. ما در دنیا به اندازه کافی انسان داریم اما چیزی که باید بیشتر شود اَبَرانسان است. به امید روزگاری که با کثرت تعداد ابرانسان‌ها هیچ دستی نیازمند دست دیگران، و هیچ قلبی، خالی از عنصر عشق نباشد.
در پایان از تک‌تک کارکنان، حامیان، همایان و هر انسان بزرگ و عزیزی که در این سال‌ها با ما بوده و ما را با دشواری‌های راهمان تنها نگذاشته است، با تمام قلبم قدردانی می‌کنم و با تمام صدایم فریاد می‌زنم که دوستتان دارم.

” استفاده از اخبار با ذکر منبع بلامانع است “

Print Friendly

بیانیه دکتر فرجی در خصوص درمان موفق کودکان هانتری

انسان فی‌نفسه موجودی مهربان است که بخشی از این مهربانی را حس نوع‌دوستی شکل می‌دهد و نوع‌دوستی، وجه تمایز میان انسان و موجودات دیگر است. در دورانی زندگی می‌کنیم که نمی‌توان چشم بر دردها و رنج‌های دیگران بست وگرنه دنیا به سرعت رو به زوال می‌رود. امروزه مصائب و رنج‌ها آن‌چنان فراوان شده که اگر عده‌ای با قلب‌ها و دست‌های مهربان مراقب دنیا نباشند این مصائب و رنج‌ها خیلی زود تمام افراد جوامع را فرا خواهد گرفت. بنابراین همیشه باید آماده بود؛ همیشه باید کاری کرد.
وقتی برای اولین بار ابراهیم و امیررضا را دیدم احساس درد و دغدغه چنان وجودم را فرا گرفت که همان لحظه تصمیم گرفتم به هر قیمتی که شده این دو عزیز را درمان کنم. بلافاصله به همکاران اعلام کردم که برای درمان ابراهیم و امیررضا هر کاری که لازم است انجام دهند. دو عزیزی که به‌خاطر یک نقص ژنیتکی چنان رنجی می‌برند که سایه سنگین آن رنج را می‌توان در تمام آسمان سیستان دید. این اولین بار نبود که من چنین رنجی را می‌دیدم و قلبم این‌چنین از اندوه آکنده می‌شد اما داستان ابراهیم و امیررضا و آن نگاه‌های مشتاق به زندگی و آن قلب‌های کوچکِ منتظر، تفاوت بیکرانی با موارد دیگر داشت.
خوشبختانه به مدد علم پزشکی و به لطف وجود دست‌های مهربان، توانستیم اقدامات لازم را برای پایان دادن به رنج این بچه‌ها انجام دهیم و با اعزام آنها به همراه یک تیم پزشکی در تاریخ پنج‌شنبه مورخ ۲۸/۲/۹۶ به اوکراین، و با انجام یکی از خاص‌ترین عمل‌های پزشکی، ابراهیم و امیررضا پروسه درمان خود را با موفقیتی چشم‌گیر شروع کردند و اینک به آغوش گرم و گوارای زندگی بازگشته‌اند.
هم اکنون که به یاری خداوند مهربان و به همت مجموعه نیکوکار دست های مهربان توانستیم یک بار دیگر گام کوچکی در رساندن جامعه به تعالی اخلاقی و انسانی برداریم از خالق یگانه درخواست می‌کنیم قدرت قدم‌های ما را برای شتاب بخشیدن به این حرکت بیشتر کند. همچنین از تمام انسان‌هایی که احساس دردمندی را با جان و دل درک می‌کنند می‌خواهیم در این مسیر، همراه و همسفر ما باشند چرا که:
ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

-196Days -15Hours -30Minutes -51Seconds

 

اول دسامبر روز جهانی ایدز

اول دسامبر یا شفاف تر بگویم دهم آذر روز جهانی ایدز است (هرچند اگر نگاهی به تقویم بیندازید احتمالا ثبت نشده است!) این روز از سال ۱۹۸۸ بدین عنوان نامگذاری شده است. چرا؟ جهت تمرکز بیشتر بر روی آموزش درباره این بیماری و همین طور مبارزه با تبعیضاتی که مبتلایان در جامعه با آن روبه رو هستند. به علاوه کمک مالی و افزایش بودجه هم از اهداف عمده این کار است. در این روز مردم در سراسر جهان روبان قرمز به لباسهایشان وصل می کنند تا توجه و مراقبت در برابر HIV و ایدز را متذکر شده و به دیگران یادآور شوند که به تعهد و پایبندی و حمایت آنها مورد نیاز است. همه ساله یک شعار جهانی در این روز بدین منظور تعیین می شود.

عده مبتلایان به این بیماری نیز قابل توجه است و با توجه به روند گسترش این بیماری اهمیت این مسئله قابل چشم پوشی نیست. چرا که قشری از جامعه ما با این مشکل دست در گریبان است. حقوق بیماران مبتلا به ایدز باید از سوی جامعه و دولت ها و سازمان های بین المللی مورد احترام قرار گیرد.

مباحثی چون حق تولید مثل و محدودیت های آن برای بیماران مبتلا، حق محرمانه بودن اسرار و اطلاعات پزشکی و افشا و گزارش آنها.

مادر یک دختر بچه مبتلا به ایدز می گوید:

زمانی که می خواستم دخترم را در دبستان ثبت نام کنم، با معلم و مدیر مدرسه درباره بیماری دخترم صحبت کردم و آنها ناخودآگاه خود را عقب کشیدند و سعی کردند از من دور شوند. واکنش فیزیکی آنها، طرز تفکر آنها را درباره ایدز و مبتلایان به آن فریاد می کرد. مدیر مدرسه گفت: ما پیش از این با چنین موردی برخورد نداشتیم و بایستی این مورد در شورای مدرسه مطرح شود. دخترم در نهایت در آن مدرسه ثبت نام شد اما از زبان یکی از معلمان شنیدم که کادر مدرسه احساس بدی نسبت به وجود دخترم در آن مدرسه دارند. در نهایت مجبور شدم دخترم را در مدرسه دیگری ثبت نام کنم و این بار دیگر درباره بیماری او چیزی به آنها نگفتم!

به علت پیش داوری و ترس از سرایت بیماری، این بیماران درمورد انتخاب مسکن، شغل، مراقبت‌های بهداشتی و حمایت عمومی مورد تبعیض قرار می‌گیرند. رفتارهای نامناسب و تحقیرآمیز موجب انزوای بیمار گشته، فرصت آموزش را از وی می‌گیرد. وحشت از مرگ، وحشت طرد و تنهایی و انگ اجتماعی، اخراج کارگران مبتلا و بدنامی از طرف دوستان و خانواده سبب می‌شود افرادی که گمان می‌کنند ممکن است آلوده باشند، وضعیت خودشان را تا جایی که مقدور است مخفی نگه دارند که این خود موجب گسترش آلودگی است. البته نقش “مراعات” در فرد مبتلا در کنترل شیوع این بیماری بسیار قابل توجه است.

به امید آنکه با آگاهسازی، آموزش و پیشگیری، شاهد ریشه کن شدن این بیماری باشیم.